مهر ۱, ۱۳۹۶

وزن ایده آل

برای تعرف چاقی رایج ترین ملاک، تعیین وزن به قد می باشد،چنانچه فردی پس از محاسبه وزن ایده آل تا۱۰درصد بالاتر از این وزن اضافه وزن داشته باشد از آن تحت عنوان وزن بالا و در صورت اضافه وزن بالای ۲۰درصد در گروه چاق یاد می شود، اما باید دانست که چاقی در واقع افزایش توده های چربی بدن و افزایش این نسبت به نفع توده های چرب، فرد را در جرگه افراد چاق قرار می دهد. چاقی بر دو نوع بالا تنه ای می باشد که نوع اول بیشتر ،اندامهای فوقانی یعنی شکم و سرشانه و در نوع دوم چاقی بیشتر در اندامهای پائین تنه ای یعنی باسن و رانها دیده می شود و از نظر بروز عوارض قلبی عروقی،نوع اول خطرناکتر است. اصطلاح ام المرض که در مجامع پزشکی برای چاقی به کار می رود خود بیانگر عوارض جانبی این بیماری می باشد.امروزه ارتباط بین چاقی و بیماریهای چون فشار خون، سکته قلبی و مغزی،سرطان ،دیابت، نارحتی های کیسه صفرا و … مسئله اثبات شده ای می باشد که در آن چون و چرا نمی توان کرد و همه اینها غیر از محدودیتهای حرکتی است که برای فرد مبتلا ایجاد می شود امروزه افرادی که با انگیزه های متفاوت اقدام به درمان چاقی می کنند، جدای از اینکه انگیزه آنان کسب زیبایی و تناسب اندام با شور و نشاط جوانی می باشد و یا دوری از عوارض جسمی آن، درمان چاقی و جلوگیری از افزایش وزن به مسئله ای همگانی تبدیل شده است که آگاهی و وقوف بر آن اهمیت دوچندانی می یابد. بروز چاقی به واسطه افزایش ورودی کالری به بدن نسبت به خروجی آن می باشد که این بواسطه زیاده روی در خوردن یا کم کاری و بی تحرکی حساس می شود نگاهی به شرایط امروزه زندگی مبتنی بر ماشین ومصرف غذاهای حجم و پرکالری حاکی از وضعیتی را تشدید می کند بنابراین برای پرهیز از این وضع بایستی به صورت روزانه و دائمی یکسری مراقبتها را پیگیری نمود.چاقی هیچگاه به صورتی آنی و چند روزه بوجود نمی آید که بتوان چند روزه آن را درمان کرد و اولین گام در درمان چاقی داشتن صبر و حوصله می باشد. باید دانست کسانی که با محدودیتهای شدید تغذیه ای در جهت درمان چاقی اقدام می کنند در دراز مدت نه تنها چاقی آنها درمان نمی شود بلکه عموما به وزنهای بالاتر از وزن قبل از شروع رژیم غذایی دست می یابند.در افراد با فعالیت متوسط همچون کارمندان دو سوم انرژی مصرفی روزانه انرژی بازال یا پایه می باشد که اندامهای حیاتی بدن وتوده های عضلانی و گوشتی مصرف می کنند .کسانی که رژیمهای سخت گیرانه را در پیش می گیرند جدای از اینکه خطر آسیب به سلامت جسم را به جان می خرند از مقصود اصلی نیز باز می مانندو در این حالت معمولا به افراد با کمترین فعالیت به رژیم غذایی روی می آورند که در نتیجه آن جدای از مصرف توده های چربی و توده های گوشتی و عضلانی ک یکی از پایه های مصرف انرژی بازال می باشد نیز تحلیل می روند که در نتیجه این تحلیل، انرژی بازال نیز کاهش می یابد یعنی هر فرد پس از رسیدن به وزن ایده آل به جای نیاز به مثلا ۲۵۰۰ کیلو کالری انرژی برای فعالیت متوسط روزانه به ۲۳۰۰ کیلو کالری انرژی احتیاج دارد و اگر این فرد رژیم عادی مبتنی بر ۲۵۰۰ کیلو کالری را در روز دریافت نماید در واقع ۲۰۰ کیلو کالری اضافه دریافت کرده است که برای مدت مثلا ۱۰۰ روز این ورودی اضافه رقم ۲۰۰۰۰ کیلو کالری را نشان می دهد که با در نظر گرفتن اینکه به ازاء حدودا هر ۸۰۰۰ کیلو کالری یک کیلو اضافه وزن ایجاد می شود در عرض سه ماه ۵/۲ کیلو اضافه وزن خواهیم داشت که نتیجه تکرار این کار در چند مرتبه برای فردی که چه بسا دارای وزن به نسبت ایده آلی نیز می باشد افزایش نسبت توده های چربی بدن می باشد که ملاک اصلی چاقی است.چنین رژیمهای غذایی که از آن تحت عنوان رژیمهای زیگزاگی نام برده می شود بدترین روش کاهش وزن می باشد و عوارض قلبی و عروقی آن خطرناک می باشد.

نظر شمانظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *